Η βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση
που διέρχεται η χώρα είναι αποτέλεσμα των επιπτώσεων της παγκόσμιας
κρίσης και της πολιτικής των κυβερνήσεων του δικομματισμού. Οι κυρίαρχοι
οικονομικοί παράγοντες, ντόπιοι και ξένοι, επιδιώκουν να φορτώσουν τα
βάρη της κρίσης πάνω στους ώμους των εργαζομένων, αυξάνοντας την
ανεργία, περιορίζοντας δραματικά μισθούς, συντάξεις και τα λειτουργικά
έξοδα του κράτους πρόνοιας. Με αυτή την πολιτική θέλουν να λύσουν το
πρόβλημα των αγορών (μείωση κέρδους), υποδουλώνοντας μέσω του χρέους
τους αδύνατους λαούς και αυξάνοντας την νεοαποικιακή εκμετάλλευση.
Η αντίδραση των εργαζομένων σ’ αυτή την κοινωνικά άδικη και ληστρική πολιτική δυναμώνει και δημιουργεί προϋποθέσεις ανατροπής. Το γεγονός αυτό αναγκάζει τους κυρίαρχους κύκλους της χώρας να αναζητούν τη σωτηρία τους στο φασισμό, είτε χρησιμοποιώντας τον ως φόβητρο στους εργαζόμενους στη ριζοσπαστικοποίησή τους, είτε ως εναλλακτική πολιτική λύση. Στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας έχουμε αρκετά τέτοια παραδείγματα φασιστικών και κρυπτοφασιστικών οργανώσεων που η δράση τους ενισχύεται φανερά ή συγκεκαλυμμένα με χρηματοδότηση, προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και συνεργασία με τις αρχές ασφαλείας.
Ο φασισμός δρα για τα συμφέροντα των κυρίαρχων οικονομικών κύκλων αλλά μπροστά στους εργαζόμενους παρουσιάζεται με το ένδυμα του υπερασπιστή του ταπεινωμένου έθνους, επικαλείται τα προσβεβλημένα εθνικά αισθήματα από τις δηλώσεις της κ. Μέρκελ, του κ. Σόϊμπλε ή της κ. Λαγκάρντ κ.α. Επιδιώκει με μια ραφιναρισμένη αντικαπιταλιστική-αντιμνημονιακή δημαγωγία να εκμεταλλεύεται το βαθύ μίσος των εργαζομένων ενάντια στα ληστρικά μονοπώλια, τις τράπεζες και τους μεγιστάνες του πλούτου.
Ο φασισμός παραδίνει το λαό στο έλεος των πιο διεφθαρμένων και πουλημένων στοιχείων, όμως μπροστά στο λαό παρουσιάζεται με το αίτημα «μιας τίμιας και αδέκαστης κυβέρνησης».
Ο φασισμός που ποντάρει στη βαθειά απογοήτευση των μαζών από τις κυβερνήσεις του δικομματισμού, καμώνεται ότι εξοργίζεται με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Εντυπωσιάζει τις μάζες με την ορμητικότητα των επιθέσεων του ενάντια στις φαύλες κυβερνήσεις αλλά και σε αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Οι μετανάστες, οι κατατρεγμένοι της παγκόσμιας τάξης, γίνονται θυσία από τις φασιστικές οργανώσεις για επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας. Καθόλου δεν τους ενδιαφέρει ποιες πολιτικές τους οδήγησαν στην ξέφραγη χώρα μας.
Ο φασισμός προσαρμόζει τη δημαγωγία του στις εθνικές ιδιομορφίες των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων σε μια και μόνη χώρα. Φτάνοντας σε απόγνωση εξαιτίας της αθλιότητας, της ανεργίας και της αβεβαιότητας για την ίδια την ύπαρξη τους εργατικά και μικροαστικά στρώματα πέφτουν θύματα της κοινωνικής και σωβινιστικής δημαγωγίας του φασισμού. Στη χώρα μας όταν με πραξικοπηματικό τρόπο δικτατορικές-φασιστικές κυβερνήσεις ήρθαν στην εξουσία όχι μόνο δεν έλυσαν τα κοινωνικά προβλήματα αλλά αντίθετα εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας αυξάνοντας τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Προέβησαν σε εκτεταμένες διώξεις δημοκρατών, συνδικαλιστών καταργώντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Για να αποπροσανατολίσουν δε το λαό έκαναν τυχοδιωκτικές ενέργειες που κατέληξαν σε εθνικές τραγωδίες.
Παράδειγμα 1ο: Δικτατορία Θ. Πάγκαλου (1926) παππού του σημερινού αντιπροέδρου. Προέβη σε αναγκαστικό δάνειο με διχοτόμηση του νομίσματος. Ξέφρενη κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο. Επίθεση στη Βουλγαρία και βαρύ πρόστιμο από την Κοινωνία των Εθνών, όταν το ελληνικό κράτος προσπαθούσε να αποκαταστήσει τους πρόσφυγες.
2ο Δικτατορία Μεταξά. Υπουργός Οικονομικών ανέλαβε ο πρόεδρος των βιομηχάνων! Έρανος για την αεροπορία, στον πόλεμο δεν βρέθηκαν όμως αεροπλάνα. Παρέδωσε τους πολιτικούς κρατούμενους στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Όσοι απ’ αυτούς απέδρασαν ήταν πρωτεργάτες του έπους της Εθνικής Αντίστασης.
3ο Κατοχή. Φασιστικές οργανώσεις συνεργάζονται με τους κατακτητές και στη συνέχεια με τις ξένες δυνάμεις (Άγγλους, Αμερικανούς) που επιβάλλουν τον καταστροφικό για τη χώρα Εμφύλιο Πόλεμο.
4ο Δικτατορία (1967-74). Με πρόσχημα τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» από τις εκλογές του Μαΐου 1967 καταλύεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σε περίοδο ανόδου του καπιταλισμού, μειώνεται ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας που καταλήγει σε ξέφρενο πληθωρισμό. Υποχρεωτικός έρανος για το «Τάμα του Έθνους» που ποτέ δεν πραγματοποιείται. Κίνηση εντυπωσιασμού για λύση του Κυπριακού καταλήγει στην απομάκρυνση της Ελληνικής Μεραρχίας από το νησί. Πραξικόπημα στη Κύπρο, τουρκική εισβολή και κατοχή. Εθνική Τραγωδία.
Αυτή είναι η συνεισφορά του φασισμού στη χώρα μας. Η ενότητα στη δράση των δημοκρατικών-αντιμνημονιακών δυνάμεων και η ενότητα των εργαζομένων είναι αφενός ο παράγοντας που μπορεί να μην επιτρέψει στις φασιστικές οργανώσεις να σηκώσουν κεφάλι αφετέρου να γίνει δυνατή η ειρηνική ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος για ένα καλύτερο αύριο με κοινωνική δικαιοσύνη.
Η αντίδραση των εργαζομένων σ’ αυτή την κοινωνικά άδικη και ληστρική πολιτική δυναμώνει και δημιουργεί προϋποθέσεις ανατροπής. Το γεγονός αυτό αναγκάζει τους κυρίαρχους κύκλους της χώρας να αναζητούν τη σωτηρία τους στο φασισμό, είτε χρησιμοποιώντας τον ως φόβητρο στους εργαζόμενους στη ριζοσπαστικοποίησή τους, είτε ως εναλλακτική πολιτική λύση. Στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας έχουμε αρκετά τέτοια παραδείγματα φασιστικών και κρυπτοφασιστικών οργανώσεων που η δράση τους ενισχύεται φανερά ή συγκεκαλυμμένα με χρηματοδότηση, προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και συνεργασία με τις αρχές ασφαλείας.
Ο φασισμός δρα για τα συμφέροντα των κυρίαρχων οικονομικών κύκλων αλλά μπροστά στους εργαζόμενους παρουσιάζεται με το ένδυμα του υπερασπιστή του ταπεινωμένου έθνους, επικαλείται τα προσβεβλημένα εθνικά αισθήματα από τις δηλώσεις της κ. Μέρκελ, του κ. Σόϊμπλε ή της κ. Λαγκάρντ κ.α. Επιδιώκει με μια ραφιναρισμένη αντικαπιταλιστική-αντιμνημονιακή δημαγωγία να εκμεταλλεύεται το βαθύ μίσος των εργαζομένων ενάντια στα ληστρικά μονοπώλια, τις τράπεζες και τους μεγιστάνες του πλούτου.
Ο φασισμός παραδίνει το λαό στο έλεος των πιο διεφθαρμένων και πουλημένων στοιχείων, όμως μπροστά στο λαό παρουσιάζεται με το αίτημα «μιας τίμιας και αδέκαστης κυβέρνησης».
Ο φασισμός που ποντάρει στη βαθειά απογοήτευση των μαζών από τις κυβερνήσεις του δικομματισμού, καμώνεται ότι εξοργίζεται με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Εντυπωσιάζει τις μάζες με την ορμητικότητα των επιθέσεων του ενάντια στις φαύλες κυβερνήσεις αλλά και σε αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Οι μετανάστες, οι κατατρεγμένοι της παγκόσμιας τάξης, γίνονται θυσία από τις φασιστικές οργανώσεις για επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας. Καθόλου δεν τους ενδιαφέρει ποιες πολιτικές τους οδήγησαν στην ξέφραγη χώρα μας.
Ο φασισμός προσαρμόζει τη δημαγωγία του στις εθνικές ιδιομορφίες των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων σε μια και μόνη χώρα. Φτάνοντας σε απόγνωση εξαιτίας της αθλιότητας, της ανεργίας και της αβεβαιότητας για την ίδια την ύπαρξη τους εργατικά και μικροαστικά στρώματα πέφτουν θύματα της κοινωνικής και σωβινιστικής δημαγωγίας του φασισμού. Στη χώρα μας όταν με πραξικοπηματικό τρόπο δικτατορικές-φασιστικές κυβερνήσεις ήρθαν στην εξουσία όχι μόνο δεν έλυσαν τα κοινωνικά προβλήματα αλλά αντίθετα εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας αυξάνοντας τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Προέβησαν σε εκτεταμένες διώξεις δημοκρατών, συνδικαλιστών καταργώντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Για να αποπροσανατολίσουν δε το λαό έκαναν τυχοδιωκτικές ενέργειες που κατέληξαν σε εθνικές τραγωδίες.
Παράδειγμα 1ο: Δικτατορία Θ. Πάγκαλου (1926) παππού του σημερινού αντιπροέδρου. Προέβη σε αναγκαστικό δάνειο με διχοτόμηση του νομίσματος. Ξέφρενη κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο. Επίθεση στη Βουλγαρία και βαρύ πρόστιμο από την Κοινωνία των Εθνών, όταν το ελληνικό κράτος προσπαθούσε να αποκαταστήσει τους πρόσφυγες.
2ο Δικτατορία Μεταξά. Υπουργός Οικονομικών ανέλαβε ο πρόεδρος των βιομηχάνων! Έρανος για την αεροπορία, στον πόλεμο δεν βρέθηκαν όμως αεροπλάνα. Παρέδωσε τους πολιτικούς κρατούμενους στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Όσοι απ’ αυτούς απέδρασαν ήταν πρωτεργάτες του έπους της Εθνικής Αντίστασης.
3ο Κατοχή. Φασιστικές οργανώσεις συνεργάζονται με τους κατακτητές και στη συνέχεια με τις ξένες δυνάμεις (Άγγλους, Αμερικανούς) που επιβάλλουν τον καταστροφικό για τη χώρα Εμφύλιο Πόλεμο.
4ο Δικτατορία (1967-74). Με πρόσχημα τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» από τις εκλογές του Μαΐου 1967 καταλύεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σε περίοδο ανόδου του καπιταλισμού, μειώνεται ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας που καταλήγει σε ξέφρενο πληθωρισμό. Υποχρεωτικός έρανος για το «Τάμα του Έθνους» που ποτέ δεν πραγματοποιείται. Κίνηση εντυπωσιασμού για λύση του Κυπριακού καταλήγει στην απομάκρυνση της Ελληνικής Μεραρχίας από το νησί. Πραξικόπημα στη Κύπρο, τουρκική εισβολή και κατοχή. Εθνική Τραγωδία.
Αυτή είναι η συνεισφορά του φασισμού στη χώρα μας. Η ενότητα στη δράση των δημοκρατικών-αντιμνημονιακών δυνάμεων και η ενότητα των εργαζομένων είναι αφενός ο παράγοντας που μπορεί να μην επιτρέψει στις φασιστικές οργανώσεις να σηκώσουν κεφάλι αφετέρου να γίνει δυνατή η ειρηνική ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος για ένα καλύτερο αύριο με κοινωνική δικαιοσύνη.
Υ.Γ.: Η μελέτη των βιβλίων «Φασισμός»
του Γκ. Δημητρώφ και «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» του Γιάννη
Κάτρη είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία και επίκαιρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου